| تبليغات | X |
 |
 |
|
| مرا بر ململ چشمت بیاویز ... که من قندیل معبد های دردم |
لبخند زدی و آسمان آبی شد شب های قشنگ مهر مهتابی شد پروانه پس از تولد زیبایت تا آخر عمر غرق بی تابی شد دیدی تولدت یادم نرفته
 |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1385/12/09ساعت 7:49 قبل از ظهر توسط مهتاب |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
آسمان خورشید دارد...من ندارم
آسمان ماه دارد... من ندارم آسمان ستاره دارد ... من ندارم ولی من دلی دارم که اسمان ندارد و همین بهانه’ کوچک کافیست.................. می خوام واسه همیشه به یادت باشم |
|
RSS
|
